داشت براى او پسنديد و او را با رحلت و انتقال از دار دنيا به سراى آخرت گرامى داشت و از گرفتارى در چنگال مشكلات نجات بخشيد . آرى در نهايت احترام او را قبض روح كرد ، درود خدا بر او و آلش باد ! او هم ، آنچه را انبياى پيشين براى امّت خود به يادگار گذارده بودند ، در ميان شما به جاى نهاد چرا كه آنها هرگز امّت خود را بىسرپرست و بىآن كه راهى روشن در پيش پايشان بنهند و پرچمى برافراشته نزد آنان بگذارند ، رها نمىكردند . شرح و تفسير طلوع آفتاب اسلام در اين بخش از خطبه ، امام ( ع ) اشاره به چهار نكته مىفرمايد : نخست ، مسئلهء بعثت پيامبر اسلام و بخشى از ويژگيها و فضايل آن حضرت و نشانه‌هاى نبوّت او . دوّم ، وضع دنيا در زمان قيام آن حضرت از نظر انحرافات دينى و اعتقادى و نجات آنها از اين ظلمات متراكم ، به وسيلهء نور محمّدى ( ص ) . سوّم ، رحلت پيامبر از دار دنيا . چهارم ، ميراثى كه از آن حضرت باقى مانده ، يعنى قرآن مجيد . در قسمت اوّل مىفرمايد : « اين وضع همچنان ادامه يافت تا اين كه خداوند سبحان ، محمّد رسول اللّه ( ص ) را براى وفاى به عهد خود و كامل كردن نبوّتش برانگيخت و مبعوث كرد » ( الى ان بعث اللّه سبحانه محمّدا رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم لانجاز « 1 » عدته و اتمام نبوّته « 2 » ) .

--> ( 1 ) « انجاز » از مادهء « نجز » ( بر وزن رجز ) به معنى پايان دادن و تحقق بخشيدن است . ( 2 ) ضمير در « نبوته » به پيامبر بر مىگردد ، ولى ضمير در « عدته » تاب دو معنى دارد : نخست اين كه به خداوند برگردد . دوم به پيامبر ، ولى مناسب‌تر همان اول است چرا كه بعثت پيامبر يك وعدهء الهى بود كه به ابراهيم و ديگران داده بود ، اين احتمال نيز داده شده كه هر دو ضمير به خدا بر مىگردد .